|
|
|
Latinforum (salsa) forum index -> Weblogs -> Weblog van salsa_and_city
|
Max Houdt Van Bachata
Wo Aug 18, 2010 10:54 am |
[  Stemming: Fed Up WIth Life ]
[  Momenteel: Listening to bachataradio.com ]
Wanneer de gedachtenkronkel is begonnen weet ik niet. Maar het leek mij zo'n ontzettend leuk idee om tijdens hun vakantie op het huis en de puppy te passen van mijn broer en schoonzus even buiten de stad. "Het is wel een Border Collie" waarschuwde mijn schoonzus. Toen ik Pup een paar weken vóór mijn oppasvakantie zag, was het liefde op het eerste gezicht. Pup sprong mijn witte broek smerig, plaste mijn schoenen vol (terwijl ik ze nog aan had) maar de liefde was wederzijds. 'Dat wordt een heerlijke vakantie' dacht ik. Ik zag mijzelf eindeloze wandelingen maken door zonovergoten landerijen - goed voor mijn rug, goed voor mijn conditie en bijzonder goed voor Pup.
Als voorbereiding ging ik een keer mee naar de puppycursus; ik schrok me kapot. Pup bleek het slimste hondje van de klas die alle Rotweilertjes, Retrievertjes en het Afrikaanse jachthondje eruit holde. Border Collies zijn de honden die schaapskuddes bij elkaar houden. Pup is daar tijdens de puppyklas al mee bezig ook al heeft niemand dat ooit tegen hem gezegd. Hij loopt nooit recht op z'n doel af, maar loopt er altijd met een boogje om heen zodat het doel in alle richtingen is te manouvreren en te manipuleren. Fascinerend. Ik begon een duister voorgevoel te krijgen van wat mij te wachten stond.
Ondertussen zit de familie in Frankrijk en is hier even buiten Groningen de machtsstrijd in volle gang. Als 'Hoofd van de Roedel' moet ik mijn gezag laten gelden, ik vind ook dat ik dat voor mijn doen behoorlijk goed doe - anders gezegd: meer gezag zit er gewoon niet in mij, maar op Pup maakt dat vooralsnog weinig indruk. Ik mag dan best wel een hoog IQ hebben, op dit gebied is Pup slimmer dan ik. Hij test mij aan alle kanten uit en passeert mij links en rechts in de hierarchie. Ik kom er nu achter dat 'Hoofd van de Roedel' een functie is die mij niet ligt. Doe maar een voorstel en als ik het er niet al te erg mee oneens ben, dan doen we dat toch gewoon? Maar bepalen wat er moet gebeuren en, in het geval van Pup, wat er wel en niet mag, vind ik hoogst vermoeiend.
Eigenlijk wist ik dat ook al wel. Dat is bij salsa precies hetzelfde. Ik heb nooit de mannen benijd die weliswaar leiden maar die ook steeds moeten bedenken wat er gaat gebeuren, ongeacht met wie en op welk nummer ze dansen. Kortom: ik ben liever een kritisch roedellid dat vanaf de zijlijn commentaar levert. Pup niet, Pup gaat als een Echte Man op Muggenjacht en verricht heroïsche heldendaden tegen de brullende stofzuiger. Pup weet precies wat er moet gebeuren, wat hij wil én wat hij van mij wil (koekjes!).
Toen de gootsteen in de keuken verstopt zat, had ik niks aan Pup. Ik haalde het onderliggende aanrechtkastje een beetje leeg - vanwege Pup kon de boel niet op de grond gezet worden - en draaide vloekend en scheldend de gootsteen uitelkaar. Gootstenen zijn altijd verstopt op momenten die je het slechtste uitkomen. En bovendien: daar heb je nou toch mannen voor? Pup wrong zich onder mijn arm om vooral niks van het schouwspel te missen. Toen ik hem chagarijnig wegduwde, ging hij achter het geopende kastdeurtje zitten en keek vanonder het deurtje naar mijn verrichtingen. Eigenlijk was ik best wel trots op het feit dat de verstopping even later verholpen was. Zoiets zou mijn positie in de hierarchie ten goede komen, dacht ik. Alleen dacht Pup daar anders over.
Ik had ook bedacht dat ik op die prachtige plavuizenvloer met rechte tegels in de woonkeuken mooi mijn tangoloopjes zou kunnen oefenen. Want ik wil in september weer beginnen met tangodansen en dan wil ik goed beslagen ten ijs komen, ahem. Maar op dit moment zitten de tangocdtjes nog gewoon in mijn tas. Vanaf de eerste dag hier luister ik naar bachataradio.com. Bachata is en blijft echt mijn muziek, om stoom af te blazen en om mezelf te motiveren om elke dag mijn rugoefeningen te doen. Dat komt bij dat Pup van bachata blijkt te houden. Hij zit vaak op de plavuizen vloer keurig rechtop aandachtig te luisteren naar de muziek. Het leukste was toen ik bachata stond te dansen tijdens het koken. Pup had zoiets nog nóóit gezien! Hij ging er apart voor zitten en keek z'n ogen uit, zijn kop ging op een gegeven moment zelfs scheef, met in zijn ogen een verbaasde uitdrukking. Pup snapte er niks van maar kwam al gauw in de mood om zelf ook te gaan dansen.
De vakantie duurt nu nog een paar dagen. Voor mij zijn een aantal dingen duidelijk geworden. Ten eerste wil ik zelf nooit en te nimmer een hond en al helemaal geen Border Collie. Ten tweede heb ik voor het tango-oefenen gewoon een Echte Man nodig. En ten derde houden Border Collies van bachata.
|
|
Sweet memories
Di Mrt 02, 2010 5:25 pm |
[  Stemming: Angelic ]
De Visconti-film ligt al klaar op de dvd-speler. Maar Vriendin bekijkt met belangstelling het doosje dat ik haar in de handen heb geduwd. “Dit lijkt mij ook wel leuk” zegt ze, “'t is in elk geval in kleur”. Het is de dvd van het Tango Taboe Zomer Camp van 2009. Gezusterlijk zitten we even later naast elkaar op de bank. Zij nipt aan haar kopje geen-koffie-maar-thee-want-anders-slaap-ik-niet-vannacht en ik glock een flinke bak sterke Colombiaanse koffie weg omdat ik met of zonder koffie sowieso slecht slaap. Koffie uit Colombia, “koffie van het FARC” zegt Vriendin die zonder schroom de hele wereld rondvliegt en meer dan tien talen vloeiend spreekt.
Ze heeft van mij gehoord over de Tango Taboe Campen zodat ze nu graag de film wil zien. Ikzelf heb sinds het Taboe Zomer Camp helemaal geen tango meer gedanst omdat de huisarts na het Camp een hernia bij mij constateerde. Dus niks geen balansproblemen of een verkeerde tangohouding; als je je voeten niet meer voelt, dan houdt het dansen gewoon op. Na het Taboe Camp startte ik het vreugdeloze proces van fysiotherapeut, (vervelende) oefeningen thuis op de grond, zwemmen en, vooral, NIET hardlopen. Ondertussen sta ik op de wachtlijst voor de neuroloog (en hierna komt de wachtlijst voor de MRI-scan). En met een hernia kun je beter geen tangodansen, ik durf het ook niet meer.
Het afgelopen half jaar heb ik bewust mijn kop in het zand gestoken. Het ergste van de afgelopen winter was niet de pijn maar dat ik niet naar het Winter Taboe Camp kon. Ik wilde er niets van horen. Er was wel een dvd bezorgd die ik op het Zomer Taboe Camp had besteld. Maar ook die bekeek ik niet. Tot vanmiddag, toen de stapel op de keukentafel, die inmiddels was uitgegroeid tot een ware toren van Babel, omdonderde. Toen vond ik de envellop met de dvd.
De dvd draait amper of Vriendin vraagt een beetje bang: “Er komen toch wel mannen in voor?”. “O ja” zeg ik, “genoeg. En hele leuke”. Vriendin heeft het net uitgemaakt met haar Syrier, en die nieuwe in Oman is het toch ook niet. Ze is geïnteresseerd in ALLE mannen die ze (nog) niet kent. “Alleen ga ik niet weer met een man op dansles” zegt ze overtuigd. “Ook geen tango. Dan kan ik het na twee lessen en dan is die man de rest van de cursus bezig om het te leren. Bovendien wil ik na elke dansles gewoon weer een andere man”. Verandering van spijs doet eten. Ikzelf weet alleen nog rationeel wat allemaal mogelijk is met een man, want niets is dodelijker voor je libido dan een hernia.
Desondanks meldt Vriendin even later dat ze eigenlijk wel graag wil weten met welke mannen ik 'het' gedaan heb en of ik die even wil aanwijzen. Ik zeg dat het op beide TaboeCampen niet in mij is opgekomen dat je met een man nog meer kunt doen dan met hem dansen, maar Vriendin gelooft dat niet. Nou ja, in dat geval wil ik gelijk over: zij heeft jarenlang in India en Tibet in een klooster zich zitten onthechten – met het uitzicht op boeddhistische monniken met mp3-spelers en de nieuwste computers – dus dan wil ik eerst weten hoe die Tibetaanse lama's in bed zijn. “Jij bent écht erg” roept ze verontwaardigd, “ik heb daar alleen maar zitten mediteren, hoor”. Dat geloof ik meteen. Ik herinner mij foto's van heilige mannen na een ritueel bad in de Ganges, in hun blote todeledokus. Met zulke mannen in mijn omgeving zou ik ook niks anders doen dan mediteren. Ik doe het nog liever met een Groninger Metworst dan met zo'n uitgedroogde fakir (ik ben toch vegetarier- al slaat deze opmerking helemaal nergens op). Maar dan vertel ik lekker ook niks over de Taboemannen.
Het weerhoudt Vriendin er niet van om bij haast elke man te vragen: “O, die is leuk, hoe heet 'ie? Heeft 'ie een vriendin? Heb je zijn mailadres?”. Ze reageert niet eens als IK in beeld zweef maar heeft alleen oog voor de mannen. Ja, en ik vertel er vaag vanuit de verte wat dingen bij. Vaag omdat ik ineens weer helemaal terug in de tijd ben, weer op het Zomer Camp. Ik zie Paul en het lieve gezicht van Paras, ik zie Iwan en Isabella weer prachtig dansen, ik hoor weer even hoe 'English' Michael is. En ik antwoord dingen als: “Hij heeft voor mij 'Dos Gardenias' gezongen met z'n gitaar en ja, in het echt is hij ook heel leuk”, “Hij heeft voor mij een gedicht geschreven dat ik pas thuis in mijn tas vond” en “Hij ging elke avond naar huis om zijn kat eten te geven”. Dat laatste vinden we overigens allebei het leukste dat je van een man kunt vertellen.
Na de dvd vertel ik meer over het Taboe Camp. Over de fantastische engelen die ik had: eentje maakte zelfs mijn bed op! Over één engel die de hele avond met mij wou dansen en die tegen mij zei dat hij zijn hele leven mijn engel wou zijn. Over die struise Nieuw-Zeelandse die in Argentinië achterna werd gezeten door een kleine man die alleen maar met haar wilde dansen (en zij niet met hem omdat hij tijdens het dansen zijn hoofd op haar borsten legde en al dansend in slaap viel) en die zich voor hem verstopte onder een tafel met kleed en die hem uiteindelijk van zich af schudde door dwars door een taxi te gaan die daar stil stond (gewoon, aan de ene kant erin en aan de andere kant er weer uit, als in een film). Over die kleine Antilliaan die naarmate hij beter tango danste met steeds grotere vrouwen ging dansen totdat ze als stel echt onbestuurbaar dreigden te worden en hij Echt Hele Grote Vrouwen ging vragen om voor hem uit te kijken; die geen vrouw wou weigeren maar die zó in trek was (omdat hij zo goed danste) dat hij waarschijnlijk oververmoeid of met een burn-out weer naar huis is gegaan (hij deed meestal drie workshops op één dag). Over dat ik op een kamer sliep met een stewardess en een klassiek zangeres – ha, en over een andere Taboeganger die vanaf de eerste ochtend zeker wist dat hij niet in hetzelfde gebouw zat als die zangeres omdat hij 's ochtends niemand meer onder de douche toonladders hoorde zingen.
Tja. Vriendin denkt nog eens na. “Kun je niet naar het Taboe Camp als je helemaal geen tango danst?”vraagt ze dan. “Want ik weet niet of ik tango wel zo'n leuke dans vind”. Ik haal m'n schouders op. Tango is ook niet mijn Eerste Echte Grote Liefde. Argentinië vind ik niks en met die Argentijnse mannen hoef ik ook niet zo nodig te dansen. “En m'n buik dan?” vraagt Vriendin. Ze heeft een stevige buik, maar het is allemaal eerlijk verdeeld in deze wereld want zíj heeft goddelijke benen en prachtige, kleine, slanke voetjes; van het soort waar Argentijnse tangoschoenen voor worden gemaakt, de droom van elke schoenenontwerper. “Voor tango heb je mooie benen nodig” zeg ik, “en die heb je. En die buik valt bij het tangodansen helemaal weg. Mijn voorgevel, dát is pas een probleem, zelfs als ik níet dans”. Als ik naar huis ga, is de afspraak gemaakt: ik neem Vriendin mee naar een tangoproefles van Rob en Inez. Op de stoep heeft Vriendin nog één vraagje aan mij: “Waar ging die dvd nou eigenlijk over?”. Ik weet het niet, geen idee. Over het Tango Taboe Camp van 2009. En dat ik snel weer moet gaan tangodansen. Denk ik.
P.s.: Voor meer informatie over de dvd van het Tango Taboe Camp: http://www.tangoatelier.com/
|
|
Ocho de Mayo
Za Mrt 07, 2009 4:10 pm |
[  Stemming: Hypnotized ]
Tango is eigenlijk best wel een rare dans. Bij een salsaparty weet ik na een half uur al wel wat voor avond het gaat worden. Dat leid ik af uit de mensen die aanwezig zijn en de dj die draait. Als er voldoende leuke mensen zijn waarmee ik heerlijk kan dansen én er is een dj die goede muziek draait, dan kán het eigenlijk niet meer misgaan: dan wordt het een dijk van een avond. 'Lekker dansen' en 'een leuke avond' zijn voor mij bij salsa synoniemen. En als dat er allemaal niet is, dan zijn er altijd nog de cocktailtjes waarbij ik mijn heil kan zoeken.
Met tango is dat allemaal heel anders. Ik weet pas wat voor salon het was als die al voorbij is. En een salon is om heel andere redenen leuk als een party. Een salon kan zelfs leuk zijn als ik beroerd dans of zelfs maar heel weinig dans. Ik ben bij tango ook niet zo hongerig om te dansen, ik hóef niet zo nodig te dansen op een salon. Het is wel mijn motivatie om naar een salon te gaan. Tango-dj Elzotronico noemt dat de 'zaagtandcurve van de tango': Als je lekker hebt gedanst, dan ga je naar de volgende salon om dat te herhalen. En als het één en al ellende was, dan ga je óók naar de volgende salon in een poging om het dansgeluk opnieuw te gaan zoeken. Maar voor mij zijn salons in de eerste plaats bedoeld om andere mensen te ontmoeten. En tussendoor dans ik wat. Als beginner voel ik mij ondertussen een volwaardig lid van de tangofamilie, want beginners moeten er nou eenmaal ook zijn. Zonder beginners geen gevorderden, en alle gevorderde dansers zijn ooit beginners geweest. Maar ja, haantjes vertellen ook nooit dat ze vroeger een eitje waren. Het enige bezwaar tegen het tangocircuit is eigenlijk dat er geen lekkere negers rondlopen; maar dat terzijde.
Van de beginnerssalon gisteravond wist ik niet wat ik er van moest verwachten. Ik dacht ergens wel een beetje dat die salon in Ocho de Mayo speciaal voor mij was georganiseerd. Want als ik ergens standaard een beginner ben, dan is het wel in Ocho de Mayo. Ik ben daar vorig jaar een paar maanden de enige beginner geweest die er regelmatig kwam. Sinds half januari komt er nog een beginner die ook bij Rob en Inez lest en die nu twee maanden werkelijk subliem tango danst. Voor de rest heb ik een paar keer mensen van mijn eigen lesgroep overgehaald om naar Ocho de Mayo te gaan en die hebben daar een uurtje langs de kant gezeten en zijn vervolgens weer naar huis gegaan zonder dat ze met iemand hadden gepraat of gedanst. “Dat ligt ook aan de mensen zelf” zeggen ervaren tangodansers dan, die niet meer weten hoe het voelt om een beginner te zijn. Maar afgelopen vrijdag was het uur van de waarheid: beginners hadden gratis entree bij de beginnerssalon in Ocho de Mayo. En ik moest betalen.
Aanvankelijk was ik trots op mijn promotie. In Ocho de Mayo was het druk, de dansvloer was vol. Er waren veel mensen die ik nog nooit gezien had en die dus kennelijk de beginners waren. En vergeleken met die beginners was ík dus geen beginner meer, ook al zaten sommigen bij mij in dezelfde groep op les. De ervaren tangodansers hadden op de beginnerssalon de taak om zoveel mogelijk met beginners te dansen. Ik sloeg al gauw groen en geel uit van jaloezie. Zo'n behandeling had ik de afgelopen maanden ook wel gewild! Het tangocircuit in Ocho de Mayo is een bastion, een onneembare vesting waar je je als beginner moet invechten door gewoon elke keer maar weer te komen en te zorgen dat je in no time goed en full-embraze danst. Afgelopen vrijdag op de beginnerssalon was het bastion Ocho de Mayo gevallen. Er hing ineens een hele open sfeer.
Tja, dan míjn eerste keer, dat moet ongeveer eind oktober zijn geweest. Na twee tangolessen nam de Vriendinbroer mij mee naar Ocho de Mayo. De man met de portomonnee vroeg mij bij de deur of ik ook kon dansen. “Ja natuurlijk” zei ik met de arrogantie van een salsadanser (want die denken altijd dat ze alles kunnen), “ik heb AL twee lessen gehad”. “Nou, ga dan maar direct naar binnen want er zijn zeven mannen en er is nog geen enkele vrouw” zei de man blij. Ik schrok me een ongeluk en vluchtte de wc in. Daar ben ik een tijdje blijven zitten, mij verwonderend over de kraakheldere ruimte, de riante hoeveelheid wc-papier en het mandje met tampons – kom daar in het Platformtheater eens om! Toen ik veel later binnen kwam, was er één danspaar aan het dansen. Ik had nog niet eens thee getrokken van mijn theezakje toen een man mij ten dans vroeg. Ja, en wat er toen volgde, was een slagveld van mislukte ocho's en gemiste kruispassen. Ik voelde mij net zo'n paard op een concours hippique dat alle hekjes, muurtjes en slagbomen omver loopt. Vandeweeromstuit kreeg ik de slappe lach, terwijl mijn dansparter akelig stil bleef. Tussen twee nummers stonden we even stil en was ik een beetje uitgelachen. Ik voelde ineens de ogen van de mensen langs de kant en ik bedankte mijn danspartner, want hij had ook gewoon kunnen weglopen. Toen wist ik nog niet dat als je een man bedankt, je daarmee aangeeft dat je niet verder met hem wilt dansen. “Ja?” vroeg hij verbaasd. Daar was ik weer verbaasd over en ik snapte er helemaal niks meer van toen hij zich omdraaide en alsnog wegliep.
Verbouwereerd ging ik langs de kant zitten naast mijn kopje afgekoeld water. Dat waren mijn eerste danspassen in Ocho de Mayo. Gelukkig ontfermde dj Pedro zich daarna over mij. Hij liep alleen maar met mij waardoor ik mij een paard in de manege waande. Ik voelde mij een beetje beledigd want ik kon AL een ocho naar voren en eentje naar achteren én een kruispas! Pedro leerde mij om mijn benen bijelkaar te houden (“jij danst als een ruiter”), om niet met mijn passen 'schuin over te steken' en om in de eerste plaats naar de muziek te luisteren “want de musica is machtiger dan een man”.
Op de beginnerssalon gisteravond ging ik direct van start met de Snor. Maar die stelde na een half nummer een partnerruil voor met een beginnend stel dat volgens hem alleen nog maar aan de kant had gezeten. Dus nu moest ik verdorie zélf met beginners dansen terwijl ik tot die tijd als beginner hoofdzakelijk langs de kant zat - ik weet niet wat ik het ergste vind. Ik heb met mannen gedanst die geen les, twee lessen, heel veel lessen en ooit eens les hadden gehad en die stijf van de zenuwen stonden. Eentje zei zelfs 'u' tegen mij, toen voelde ik mij even een echte, ervaren tangodanser. Vanaf de kant was het in elk geval erg leuk om te zien. Het waren net botsautootjes op de dansvloer. De beginnende dansers gingen als ongeleide projectielen alle kanten op, staken schuin over, dansten tegen de dansrichting in en de ervaren dansers zorgden met hun tangolessen op de dansvloer voor geweldige opstoppingen. Soms ging het weer even goed en dan ging er weer een beginner als een spookrijder tegen alles in, zijn danspartner als stormram gebruikend. Als je langs de kant zat, moest je soms je benen optrekken of opzij duwen of op de stoel ernaast gaan zitten als je niet geplet wilde worden. Duwen, schoppen en niemand die dat erg leek te vinden, het was net salsa. Ik heb Ocho de Mayo nog nooit zo gezellig meegemaakt!
Later op de avond was er een demo van Peter en Ina waar ik helemaal niks over kan zeggen omdat ik alleen maar naar Ina's schoenen heb gekeken: een vrij dichte peep toe pump met een hoge, haast gotische stilettohak, blauw met oranje bloemetjes. Ik heb nog nooit zulke mooie, verfijnde schoentjes gezien (ik vond het eigenlijk meer schoenen voor mij, ahem)! En dan te bedenken dat Ina danste met een voetblessure! Daar heb ik diep respect voor! Nog later waren er weinig beginners meer, dus toen werd het allemaal weer een beetje normaal. Maar de goede sfeer bleef hangen. Ik besefte op de fiets naar huis pas dat ik weer een geweldige avond had gehad. Misschien is dat het wel: dat je het bij tango gewoon te druk hebt met vanalles om je af te vragen wat voor avond het zal worden. Geheel volgens de zaagtandcurve ga ik morgenmiddag dus weer dansen om gisteravond te herhalen.
|
|
2009
Di Jan 27, 2009 1:21 am |
[  Stemming: Confused ]
Nou, een gelukkig nieuwjaar dan maar voor iedereen. Dat is een beetje laat, maar de hoop uitspreken dat het nieuwe jaar goed en dansbaar moge zijn voor iedereen die dit leest, dat kan natuurlijk altijd. Hoewel het al bijna februari is, heb ik nog steeds niet het gevoel dat ik klaar ben voor dit nieuwe jaar. 2008 is voor mij nog niet afgerond, ik had 2009 willen beginnen met meer duidelijkheid. Duidelijkheid over of dit een salsa- of een tangojaar wordt, bijvoorbeeld. Op SalsaFrancoise's geweldige eindfeest in december vond ik het heerlijk om al die mensen weer te ontmoeten waarmee ik ooit op salsales zat en met wie ik geweldige salsaparty's heb beleefd. Ook heb ik heerlijk gedanst en maakte de muziek mij ontzettend blij (dj Jeroen!). Maar wat ik ooit in de salsa vond, kan ik nu niet meer vinden. Ik ben het kwijt, vrees ik. En toch kan ik het niet loslaten. Ik hoef alleen maar salsamuziek te horen en er begint al weer iets in mij te zingen. Salsa is voor mij een relatie die ik maar niet kan beëindigen terwijl ik weet dat het over is.
Tango is wat dat betreft een beetje een miezerig surrogaat. Tango is ook nooit mijn eerste liefde geweest - voor zover er al sprake was van liefde. Nu, na ruim drie maanden, vind ik tangomuziek nog steeds niet mooi. Op salons onderscheid ik ondertussen wel de verschillende nummers, sommige herken ik ook en af en toe zitten er mooie nummers tussen, maar na een tangosalon waar (traditionele) tangomuziek is gedraaid, kom ik altijd met een kregelig gevoel thuis. Dan moet ik eerst weer een paar bachata's draaien om niet chagarijnig te blijven. Volgens mij komt dat met name door die accordeon. Dat is in mijn (organisten)ogen een mislukt orgel, een bodemloos zeurinstrument dat met alle gemoedstoestanden meezwiert. De laatste keer dat ik in de bibliotheek op zoek was naar 'leuke' tangomuziek, kwam ik thuis met een cd met Colombiaanse salsa en twee cd's van Aventura (bachata). Daarna heb ik die zoektocht maar opgegeven. Omdat ik in december ook zonder danspartner zat, heb ik even overwogen om mijn prille tangocarrière een stille dood te laten sterven. Want als ik de muziek niet mooi vind, dan hoef ik ook niet te dansen. Maar tango hééft toch wel iets en die tangodansers zijn zo leuk.
Toen kwam het Taboe Winter Camp. Van 30 december tot en met 4 januari ben ik wezen tangodansen ergens in de bossen bij Zeist, samen met honderddertig mensen uit zo'n twintig landen. De kachels gingen kapot, de wc's waren verstopt, het brandalarm ging 's nachts af, er was een gaslek, mijn engels is nog steeds niet wat ik ooit hoop dat het zal zijn. Maar ik heb nog nooit in mijn leven zó ontzettend veel plezier gehad en zo heerlijk gedanst. Als ik aan het Taboe Camp denk, dan zit ik al weer te grinniken en te hinniken van het lachen. Ik heb vijf dagen tango gedanst, tangoworkshops gedaan en kans gezien om mijn spiksplinternieuwe, mooie, rode Dr. Adam's kompleet af te raggen - twee dagen na thuiskomst voelde ik de hakken nog in mijn knieën... Wat mij met name aansprak, was de speelse benadering van de tango. En er werd hoofdzakelijk neotango gedraaid (dat is alles waarop je tango kunt dansen behalve traditionele tangomuziek) en daar bleek ik niet chagarijnig van te worden.
Op het Taboe Camp heb ik geleerd dat het bij tango om het contact gaat, zoals het bij salsa om het spel tussen man en vrouw gaat. Ik weet nu ook dat je bij tango de diepte in kunt. Op de laatste ochtend van het Taboe Camp moesten we in de zaal op zoek gaan naar iets dat voor ons de afgelopen vijf dagen symboliseerden. Ik haalde één van de surprise-eieren uit mijn tas die ik had meegenomen voor de kinderen. Zoals ik wist dat het een surprise-ei was maar daarmee nog niet wist wat er in het ei zat, zo weet ik nu wat tango is. Zelf ben ik alleen nog maar bezig met de buitenste verpakking: de beweging, de figuren, het volgen. Op het Taboe Camp heb ik mensen op verschillende niveau's zien dansen Sommigen zijn bezig met de chocoladelaag. En zeer vergevorderde dansers zijn aan het spelen met het binnenste speeltje. Sinds het Taboe Camp weet ik ook dat de tango wel in mijn lichaam zit, alleen weet ik nog niet hoe die er uit ziet. En mocht ik hier aan twijfelen, dan hoef ik alleen maar terug te denken aan de bombardementen van komplimenten en positieve opmerkingen dat ik op het Taboe Camp kreeg. En te kijken naar de filmpjes op mijn camera waarop ik tango dans met ene Alexander uit Berlijn. Op het Taboe Camp heb ik vooral heel veel gekregen. Zomaar.
Sinds het Taboe Camp is voor mij alles anders. Mijn leven lijkt een kwartslag gedraaid. Veel van mijn voornemens die ik op het Taboe Camp had genomen, heb ik al binnen een maand gerealiseerd. Zo wordt dit jaar voor mij het jaar van de balans, het evenwicht en van het aarden. Ik dans tango op danssneakers en pas als ik mijn balans heb gevonden komen de hakjes weer van de plank. Sinds twee weken zit ik ook op tai chi omdat ik heb gezien dat tai chi een soort van tango in slow motion is waarbij je leert om vanuit evenwicht te bewegen. Ik ben donateur geworden van het STAG, de stichting die de Argentijnse tango in Groningen promoot. Al hoop ik wel dat het STAG iets meer voor beginnende tangodansers gaat doen. De tango promoten op salons waar alleen zeer ervaren tangodansers komen lijkt mij niet erg zinvol. En met salsa weet ik het eventjes niet meer. Op het Taboe Camp heb ik gemerkt dat er een leven zonder salsa mogelijk is en dat dat óók leuk kan zijn.
Mijn eerste tangoles van dit jaar was vier dagen na het Taboe Camp, voor mij een onwerkelijk gebeuren. Zo was het mij gelukt om een nieuwe danspartner te vinden. Of beter gezegd: mijn beste vriendin kwam met hem aanzetten, een pianist. Ooit, heel lang geleden, zaten mijn vriendin, de pianist en ik op hetzelfde conservatorium zonder dat we elkaar kenden. De pianist en ik hebben zelfs samen in het conservatoriumkoor gezeten en allebei meegezongen in het 24-stemmige (volgens mij) of het 48-stemmige (volgens de pianist) stuk van Thomas Tallis. En nu gaan we dan samen tango dansen, al danst hij al zeven jaar tango. Ik zag op die eerste les ook Rob en Inez weer dansen. En hoewel ik op het Taboe Camp mensen fantastisch tango heb zien dansen, ontroerde mij de tango die Rob en Inez dansten. Ik zag nu ineens ook hoe ontzettend goed ze dansen. Een zachte, sprankelende tango. Op die eerste les voelde ik mij als een klein meisje dat thuiskomt na een logeerpartij.
2009 is dus hortend en stotend begonnen. Ik ben verbaasd over welke richting het allemaal uit gaat. Het is voor mijn gevoel ook meer dat ik er een beetje achteraan hobbel. Natuurlijk stort ik mij nu helemaal op de tango, want in juli is er weer een Taboe Camp en daar wil ik bij zijn! Dus tot die tijd dans ik zeker tango, op dat volgende Taboe Camp wil ik geen beginner meer zijn. Maar ik blijf hopen dat ooit de salsa weer terug in mijn leven komt. Tot die tijd dans ik tango.
Meer informatie over het Tango Taboe Camp is te vinden op:
http://www.tangoatelier.com/index.html
|
|
Hoe K-k-koud Het Was En Hoe Ver
Di Dec 16, 2008 2:14 am |
[ Stemming: Confused ]
Als iemand mij een half jaar geleden had voorspeld dat ik op een donkere, bijzonder koude avond in december op de fiets naar Haren zou gaan voor een tangosalon, dan had ik die persoon volkomen mesjogge verklaard. Niet dat dat veel consequenties voor de persoon in kwestie zou hebben gehad, maar toch. Zes maanden geleden dacht geen haar op mijn hoofd (en op de rest van mijn lichaam) er over om te gaan tangodansen. En zelfs voor een salsaparty zou ik niet helemaal naar Haren fietsen. Maar ja, life is what happens.
Het begon allemaal afgelopen vrijdag in Ocho de Mayo. Ik wilde Elzo horen draaien op zijn 'stereo'salon. In Ocho de Mayo komen voornamelijk mensen die al jaren tango dansen en die dat vooral met elkaar doen. Volgens mij komen er geen beginners. In elk geval zijn die er nooit als ik er ben. En dan zit ik als beginnertje langs de kant en zie al die fantastische dansers en voel mij vooral Heel Erg Beginner. Bij salsa is dat heel anders. Dan word je op een gegeven moment wel het circuit ingetrokken, als je maar regelmatig komt. Daar zijn ook altijd beginners aanwezig. Ik heb op salsaparty's vaak met beginners gedanst. Want de beginner van vandaag is de gevorderde van morgen en de favoriete danspartner van overmorgen. Trouwens, salsa is op elk niveau leuk. Maar bij salsa ben je al aardig gevorderd na een, anderhalf jaar. Bij tango duurt dat veel langer. Ik ken tangodansers die na twee jaar vinden dat ze nog steeds niet de basis beheersen. Sommigen zien zichzelf na vier jaar nog als beginner.
Dus in Ocho de Mayo zal ik nog wel een tijdje een beginner zijn. Natuurlijk dansen de mannen met mij als ik ze vraag, en ik word ook wel gevraagd. Maar verdorie, waar zijn toch al die andere beginners? En iets van een middengroep, bestaat die bij tango eigenlijk wel? Salons zijn toch ook leuk als je het nog niet zo goed kunt? Ik wil op mijn eigen niveau dansen, ik wil fouten maken en zelf dingen uitvinden, ik wil kunnen voldoen aan reële verwachtingen en vooral: ik wil HEEL VEEL dansen. Elzo draaide leuke muziek, maar voor een beginner als ik was het een regelrechte ramp om daar op te dansen, ongeacht met wie ik danste. En toen hoorde ik óók nog dat ik op het verkeerde feest was: Het échte feest was pas de volgende dag in Haren, van Peter en Ina. Juist ja. “Het is maar een half uurtje fietsen” zei de tangofotograaf tegen mij. Vertel mij wat! Haren is mijn geboortedorp, het decor van mijn jeugd, ik weet maar al te goed hoe ver Haren is.
Nou ja, de volgende avond zat ik klappertandend aan de bar in het Clockhuys in Haren met pijnlijk tintelende tenen en een tot ín het bot verkleumd lichaam. Want voor dat 'kippe-eindje' naar Haren had ik het niet nodig geacht om thuis warme kleren voor op de fiets aan te trekken. Ik zat in het gebouw waarin vroeger de dorpsmulo zat, waar mijn ooms en tantes engelse woordjes, wiskunde en geschiedenis leerden, hemelsbreed zo'n vijftig meter verwijderd van het prachtige Hinszorgel in de Dorpskerk waarop ik anderhalf jaar geleden Bach, Sweelinck en vooral veel Böhm heb gespeeld. Toen ik een beetje was ontdooid, keek ik om mij heen. Zover het oog reikte zag ik stellen, paren en setjes, als eilandjes in een grote oceaan. Soms was de verhouding ook nog twee of drie vrouwen op één man, of zelfs helemaal geen man. De meeste mensen had ik nog nooit eerder gezien. Ik voelde me ongelofelijk bedonderd. Had ik dáárvoor dat hele eind gefietst over die ellendig lange, koude Helperzoom? Dat zou een 'leuke' avond worden: Vragen, vragen, vragen, en niet voordringen en niet teveel en te vaak vragen want andere vrouwen willen ook dansen en de voorraad mannen is beperkt. Eigen Vrouw Eerst.
Maar het ging allemaal heel anders. Het begon met dj Joost die jarig was. Daar moest natuurlijk voor gezongen worden -zingen is altijd leuk- en hij kreeg voor zijn verjaardag een 'verjaardagsdans': hij wisselde steeds van vrouw doordat de vrouwen elkaar aftikten. Daarna kondigde Ina een 'sneeuwbaldans' aan: Peter en zij begonnen met dansen, kozen na een tijdje allebei een andere partner en die kozen daarna ook weer andere partners, totdat iedereen op de dansvloer stond. Tot alle setjes en paartjes en stelletjes voldoende door elkaar gehusselt waren en je niet meer zag wie bij wie hoorde.
Tjonge, toen zat de stemming er meteen goed in, het feest barstte echt los! Dj Joost draaide lekkere muziek -'klassiekers' hoorde ik mensen zeggen- waar ik mij weer warm op danste. Tot mijn verrassing werd ik veel gevraagd, ik heb niet één keer zelf hoeven vragen en tot twee keer toe werd ik 'dubbel' gevraagd en moest ik zelfs weigeren! Er werd veel gedanst en vaak ook met zichtbaar plezier. Dj Pedro kreeg van mij alle milonga's, die had ik hem de vorige avond in Ocho de Mayo al toegezegd, onder zijn voorwaarde dat ik ze als merengue's zou dansen. Tot mijn verbazing kon dat, salsa gecombineerd met tango: De (gesloten) houding van de tango met de beweging van de merengue, met hier en daar een draaitje. Een hele aparte ervaring!
Dansen, kletsen, schoenen kijken, het was allemaal even leuk. Ik was alleen erg verbaasd over wat mensen mij allemaal vertelden. Zo hoorde ik van veel vrouwen dat ze de eerste twee, drie jaar dat ze op tangoles zaten, nooit naar salons gingen. Ze gingen hooguit naar de feesten van de eigen dansschool en dan dansten ze hoofdzakelijk met hun eigen danspartner. Ze vonden het allemaal dapper en stoer van mij dat ik in mijn eentje naar salons ging. “Uit de nood geboren” zei ik, toch wel een beetje triest. Want zíj zaten daar allemaal met hun danspartner en ik moest nog maar afwachten of ik de tweede cursus kon doen. “Gewoon die kerels blijven vragen, hoor” zei een vrouw strijdlustig tegen mij, “en als je niet meer durft, doe het dan voor mij”. Een vrouw vertelde dat ze niet meer naar Ocho de Mayo ging omdat ze daar alleen maar langs de kant zat, ze werd nooit gevraagd. “Het ergste was dat niemand dat erg vond of dat iemand dat zelfs maar in de gaten had” zei ze. Ik nam mij ter plekke voor dat dat mij niet zou overkomen.
De avond was voorbij voor ik er erg in had, wat mij betreft had het wel de hele nacht mogen doorgaan. Dj Pedro verliet zingend het Clockhuys nadat hij iedereen had uitgenodigd voor de afterparty bij hem thuis. Iedereen stond aan het eind van iedereen afscheid te nemen, dat was zo ongeveer het sfeertje. Ik had voor de terugtocht de tangofotograaf als escorte geregeld. De engel kwam daar nog bij. Met twee koene ridders fietste ik over de donkere, stille en verlaten Rijksstraatweg, met de tango nog in mijn lichaam. Vooral die laatste dans met dj Joost die mij ten dans vroeg toen ik hem feliciteerde met zijn verjaardag; die deed 'iets' waardoor mijn been zó schudde dat ik even bang was dat mijn tenen als rijpe olijven van mijn voet zouden vallen. “Hee, het is wel míjn been, hoor!” zei ik nog.
Het weekend is nu al weer verleden tijd. De salon in Haren is inmiddels voor mij een heroïsche herinnering geworden waar ik het ongetwijfeld nog vaak over zal hebben, over wat een mens allemaal wel niet over heeft voor een leuke salon. En dan zal ik vertellen over Hoe K-k-koud Het Was En Hoe Ver.
|
|
VACATURE
Zo Dec 14, 2008 10:34 pm |
Door het vertrek van een danspartner wordt voor het komende cursusseizoen gezocht naar
een ervaren tangodanser (senior)
De tango is een uiterst sensuele dans, afkomstig uit Argentinië. De dans vereist een zeer vrouwvriendelijke instelling, muzikaal talent en soepelheid van lijf en leden. Aangezien het uiterlijk bij elke dans van groot belang is of misschien zelfs wel het allerbelangrijkste, worden alleen bloedmooie mannen opgeroepen om op deze vacature te reageren. Gelijkenis met Brad Pitt strekt zeer tot de aanbeveling (Leonardo di Caprio mag ook), evenals een charmante manier van doen en laten. Ook moet de kandidaat feeling hebben met de dans en de in de dans aanwezige sensualiteit zonder dat dat voor hem een vanzelfsprekende aanleiding is om verdere avances te maken in de richting van de danspartner. Hoewel het om een leidinggevende functie gaat, wordt van de kandidaat verwacht dat hij de functie dienend zal uitvoeren.
De voorkeur gaat uit naar een blanke man van minimaal zeventien en maximaal veertig jaar, met een lichaamslengte rond de 1.80m. Mannen van boven de 1.90 m hoeven niet te reageren, evenals mannen van beneden de 1.80m en/of van boven de veertig jaar.
Voor deze functie gelden de volgende eisen:
* De kandidaat moet volstrekt humorloos zijn aangezien bij tango niet wordt gelachen
* De kandidaat mag absoluut geen lange tenen of grote voeten hebben; dit om te voorkomen dat de neuzen van de schoenen van de dame te veel beschadigd raken
* De kandidaat moet in het bezit zijn van een rijbewijs en de beschikking hebben over een auto, om de danspartner naar tangosalons buiten de stad Groningen te kunnen vervoeren
* De kandidaat moet muzikaal zijn en in elk geval een tango van een milonga kunnen onderscheiden, de dame in kwestie kan dat zelf niet. Ook moet de kandidaat de tangowals bij voorkeur driedelig willen dansen
* De kandidaat moet zelf op het hoogste niveau dansen en jarenlange danservaring hebben
* De kandidaat moet zonder al te veel problemen ingeruild kunnen worden voor een ander exemplaar mocht de samenwerking niet helemaal zijn wat er van verwacht werd.
De volgende kwaliteiten gelden als aanbeveling: beschikbaarheid, lekker ruiken, goed gekleed zijn, aan een half woord genoeg hebben
Wie hoeven er niet te reageren?
Mannen die houden van blessuregevoelige sporten zoals voetbal en die daarover graag praten, bier drinken, boeren, scheten laten, Britney Spears, een dagelijks menu van knoflook, ui en vis.
Van de kandidaten die reageren wordt verwacht dat zij het vervullen van deze vacature beschouwen als een erezaak en dat zij zich nimmer eenzijdig hieraan zullen onttrekken.
|
|
Zomaar een zondagmiddag
Ma Dec 08, 2008 3:01 am |
Soms zijn er maar een paar ingrediënten nodig voor een heerlijke tangosalon: Een goede dj, een open les van Rob en Inez als warming-cup en niet al te veel mensen. Voor tango heb je uiteindelijk niet veel meer nodig dan een partner en muziek. En een gladde vloer, maar glad waren de marmeren tegels van het Schimmelpenninckhuys wel. Aanvankelijk had ik niet veel zin om te gaan. Ik had het een beetje gehad met die eeuwige jacht op danspartners. De Vriendinbroer ging met zijn vaste danspartner, een Roemeense die verfijnd en sierlijk danst, dus die kon ik niet meer vragen voor de open les. Uiteindelijk belde ik Inez. “O, kom gewoon maar” zei die vrolijk, “er lopen altijd wel mannen zonder partner rond”. Net als in het echte leven.
Het was zomaar een zondagmiddag. Buiten scheen de zon, het leek niet zo koud. Maar de wind was guur en blies door alles heen. Grey decembre. Ik had nog nooit eerder in het Schimmelpenninckhuys gedanst. Voor de open les waren er gewoon wat tafels en stoelen aan de kant gezet, de vleugel stond heel verbaasd voor twee computers. Naast de dansvloer stonden van die oude leren fauteuils waar je haast niet meer uit kwam als je er eenmaal goed in zat. Ik stond bij de open les zomaar ineens naast de snor. De snor was zonder danspartner gekomen en wilde best met mij dansen. Zo! Dat was boffen! Een ervaren tangodanser een heel uur voor mijzelf!
Op het programma van de open les stond de basis. Wat voor mij nog steeds allemaal nieuw was, was voor de snor gesneden koek. Dacht ik dat ik ein-duh-luk wist hoe een ocho moest, hoorde ik dat je bij een ocho een beetje moet gaan hangen: de man leunt een beetje naar achteren en omdat de vrouw de beweging van de man spiegelt, gaat de vrouw ook hangen. Dat maakte de ocho's ineens een stuk eenvoudiger, en ook mooier. Ineens had die hand van hem op mijn rug ook een functie want die gaf precies aan hoever ik moest hangen. “Waarom hoor ik dit nú pas?” vroeg ik de snor verontwaardigd. De snor keek mij verbaasd aan. “Hoezo?”zei hij, “dit krijg je pas in de derde of de vierde cursus”.
En sinds vanmiddag weet ik dan eindelijk wat een boléo is. Ik had tangodansers al vaker gehoord over boléo's. Bij een boléo zet de man een ocho in naar achteren of naar voren, maar haalt hij de vrouw ook meteen weer terug voor een ocho respectievelijk naar voren of naar achteren. Die boléo kun je als vrouw met een enorme zwaai van je been maken, voor mij is die boléo met het bijbehorende gezwaai hét gezicht van de tango. De snor probeerde natuurlijk meteen of hij mij ook aan het zwaaien en zwiepen kon krijgen. Maar ik zat nog te veel in de salsaetiquette en hield mijn benen bijelkaar. Een boléo op een salsaparty, lieve help, daar moest ik al helemaal niet aan denken!
De open les ging over in de salon. Ik heb het idee dat ik op de salons steeds weer hetzelfde kleine clubje mensen tegenkom. Het grappige vind ik dat, als een tangodanser je een dans belooft en het komt er op de één of andere manier niet van, hij zich dan keurig netjes bij je verontschuldigt én je toezegt dat je op de volgende salon als eerste aan de beurt bent. Zo had ik van afgelopen dinsdag, in Plaza Danza, nog een dans te goed van de Fries. En dus vroeg de Fries mij vanmiddag ten dans. Al dansend vertelde hij dat op een Groninger tangosite gewaarschuwd werd voor een Fries die te grote stappen maakte. “Waarom zetten ze er geen foto bij?” zei hij treurig maar met een grinnik in zijn stem, “nou denkt iedereen dat ík het ben”. Ik luisterde en probeerde te voorkomen dat hij steeds op de neuzen van mijn schoenen stapte. “Nee, jij maakt helemaal geen grote stappen” zei ik. Mijn neus groeide ter plekke wel zo'n tien centimeter.
Dj Pedro's dans'aanzoek' aan mij was een ware show. Hij maakte een hoffelijk gebaar met zijn handen en ging door de knieën om mij ten dans te vragen. “Hoe vond je dat?” vroeg hij glunderend toen we al in de danshouding stonden. Ik kon mij niet voorstellen dat een Nederlandse man mij ooit zoiets zou vragen. “Als een echte Italiaan” zei ik dus. Uiteindelijk ís hij ook een Italiaan, maar het was vooral bedoeld als een groot compliment. Want als er ergens mensen zijn die het normale leven tot kunst weten te verheffen, dan zijn dat wel Italianen. “Hee, niet over Italië praten” riep dj Pedro, “ik wil alleen over Siberië praten”. Meteen stak hij over naar wat hij mij vanmiddag zou gaan leren. Want elke keer als ik met dj Pedro dans leert hij mij weer wat. En als ik dat dan geleerd heb, dan is er op de hele wereld geen blijere man dan dj Pedro. Om de spanning er een beetje in te houden, doe ik het vervolgens nog een aantal keren weer helemaal fout. Dj Pedro is dan gefrustreerd en legt het nog eens uit en nog eens. Aan het eind doe ik het dan weer goed en dan straalt hij. Want ik weet dat als ik het kan, dj Pedro zijn taak, en daarmee de dans, als beëindigd ziet. Maar vanmiddag snapte ik echt niet wat hij bedoelde. Ik redde mij eruit met salsapasjes die, gezien zijn reactie, wel een beetje in de buurt kwamen van wat zijn bedoeling was. In elk geval moest ik de binnenkant van mijn broekspijpen flink slijten (?!), dat zou hij de volgende keer persoonlijk controleren. “En als ik dan een rok aan heb?” vroeg ik. “Dan helemaal” zei hij tevreden.
Het meest bijzondere van deze tangosalon vond ik de dj. Voor de eerste keer hoorde ik dj Bart draaien. Ik hoorde prachtige nummers voorbij komen die ik nog niet eerder had gehoord. Hij draaide ook anders: zonder gordijntjes en met veel nummers na elkaar die elkaar leken aan te vullen. Eerder had de Fries mij al verteld dat dj Bart dj Pedro had opgeleid, ondanks dat dj Pedro een half mensenleven ouder is dan dj Bart. “He is the best” zei dj Pedro over dj Bart. Op een gegeven moment zat ik aan de bar te luisteren naar de muziek toen de dj een drankje kwam halen. Ik complimenteerde hem met zijn muziek. Dj Bart vertelde dat hij, naast tangomuziek, ook van de muziek van Bach hield. Ik zat hem met knipperende ogen aan te kijken, vol verbazing; ik geloof dat mijn mond zelfs een beetje open hing. Ik wist in elk geval eventjes niks te zeggen. Op salsaparty's ben ik vooral mensen tegengekomen die nog nooit van Bach hadden gehoord terwijl eentje zelfs een melodietje uit het Wohltemperiertes Klavier van Bach als ringtone op zijn mobiele telefoon had. En nu stond ik op een tangosalon met een dj die van Bach hield. Ik zou er nu ook niet meer van opkijken als hij ineens een cantate zou draaien – het was tenslotte zondag.
Het was alles bijelkaar zomaar een zondagmiddag, op zomaar een tangosalon, waar een dj zomaar van Bach hield. Zomaar, dat vooral. Dat maakte het bijzonder.
|
|
Apekooi II
Wo Dec 03, 2008 1:24 am |
[ Stemming: Angelic ]
(zaterdag 30 november 2008)
Op de fiets naar het Platformtheater kan ik mijzelf nog voor de gek houden en denken dat ik naar een salsaparty ga. Maar als ik voor het Platform sta, is het toch echt duidelijk dat het vanavond om tango gaat. Want op MIJN vaste plekje tegen de lantaarnpaal staat een ligfiets geparkeerd. En hoewel er in het salsawereldje vreemde snuiters rondlopen, verdenk ik geen daarvan van het bezit van een ligfiets.
Vanavond is het Eindeseizoenfeest van La Escuela, de kersjestangodansschool van Bettie Bolks. Eigenlijk waag ik mij in het hol van de leeuw. Want bij Rob en Inez leer ik in de half-open houding te dansen waarbij de vrouw met één schouder tegen de schouder van de man aan staat, in een soort v-vorm. Bij Bettie wordt in de gesloten houding gedanst waarbij je met je hele bovenlichaam tegen je danspartner aanleunt. Nou ben ik er niet echt happig op om met mijn voorgevel tegen willekeurig welke man aan te leunen. Maar tango is tango, de muziek is hetzelfde en dansen in de gesloten danshouding gaat mij steeds beter af. Het voordeel van de gesloten houding is dat het volgen een stuk gemakkelijker is en dat er veel minder figuurtjes worden gedaan. Een aparte sensatie daarbij is dat je dingen ruikt als waspoeder en wasverzachter omdat je met je neus zo'n beetje op het shirt van de man zit (en je kunt mooie lippenstiftafdrukken maken, ahem).
Binnen in het Platform hangt niet de rotzooïge salsasfeer. Bettie zit, net als Ewald Chocolaad destijds, zelf achter de kassa en begroet iedereen persoonlijk. De dansvloer is vol, maar er wordt rustig en gedisciplineerd in rondjes gedanst, allemaal in dezelfde richting, tegen de klok in. In het kantinegedeelte staan en liggen de tafeltjes vol met lege wijnglazen en (lees)brillen. Langs de muur en rond de kachel liggen rugzakken, plastic zakjes en fietstassen waarin waarschijnlijk vooral schoenen zitten. Want een beetje tangoqueen gaat met twee of drie paar dansschoenen naar een tangosalon en wisselt regelmatig van schoenen, van dicht naar open. Maar het grootste verschil met salsaparty's zijn de vrouwen. Ik zit met verrukking om mij heen te kijken. De ene vrouw ziet er nog mooier uit dan de andere! Jurken en rokjes zijn het vooral, en waanzinnige stilettohakken. Er hangt een lach in de lucht. Het is alsof ik op een feest van SalsaFrancoise ben waar voor één keertje tango wordt gedanst. So let's go tango!
Ik heb meteen al vreselijk veel zin in deze avond. Vanmiddag had ik met de Hogelander over de telefoon een heel lang gesprek. Want na de beroerde tangoles gisteravond was het voor mij helemaal duidelijk dat wij geen geschikte danspartners voor elkaar zijn. Tot mijn verbazing vond de Hogelander dat ook. We mogen elkaar graag, we kunnen ook best wel af en toe een dansje met elkaar maken, maar we kunnen beter niet samen op les. Dat betekent dat ik vanaf nu geen danspartner meer heb en dat ik niet weet of ik de volgende cursus wel kan doen. Maar ik vertrouw erop dat de dingen gaan zoals ze moeten gaan. Misschien dat het feest van vanavond mijn laatste tangofeest is, so let it be! Ik neem me voor om er een dijk van een avond van te maken. Tijd voor apekooi!
Het begint meteen al goed als ik achter een cappuccinootje zit en de snor naast mij komt zitten. We hebben op vorige salons al twee keer met elkaar afgesproken om te gaan dansen, maar het is er tot nu toe niet van gekomen. De snor vertelt prachtige verhalen over zijn beginnerstijd. Hij vertelt dat hij tango oefende met winkelwagentjes in de supermarkt (?!). Ik krijg meteen visioenen van kunstig opgebouwde pyramides van soepblikken die omver worden gereden. Als de latinnetfotograaf ons even later op de foto zet, vraagt hij mij of ik die site ken. “Op Latinnet zit een dame die is overgestapt van de salsa naar de tango” zegt hij. Ik kijk hem aan. “Nou, dat is óók toevallig” zeg ik met een grijns, “ik óók!”. Dan gaan we dansen, dj Pedro tovert tussen de gordijntjes prachtige walsen tevoorschijn die de snor lekker zwierig danst.
Daarna volgen nog veel meer dansen. Zo dans ik met de leraar Duits die praten en dansen combineert. Tussen het vertellen door laat hij mij af en toe een medialunaatje doen of doet hij iets ocho-achtigs om de bocht door te komen – wat op zichzelf al moeilijk genoeg is, want we dansen in het achterste gedeelte waar de vloer behoorlijk stroef is (het voorste gedeelte van de dansvloer is met talkpoeder glad gemaakt). De meeste figuurtjes mislukken omdat ik zo vreselijk moet lachen om zijn verhalen. Zo vertelt hij over stijldanslessen die 'bijzonder zwaar' waren omdat er in de buurt van de dansschool 'zo'n goede FEBO' (drie Michelinsterren?) zat en hij telkens weer voor de verleiding bezweek, zelfs als hij zijn auto expres helemaal aan de andere kant had geparkeerd. En ik dans voor het eerst op een salon met een beginner, al is het dan meteen wél weer iemand die hiervoor vier jaar flamenco heeft gedanst en die z'n ritmische talent niet verloochent. We lopen alleen maar, een versnellinkje hier, een vertraginkje daar, af en toe een balancéo, maar precies goed op de muziek - het is heerlijk dansen in al z'n eenvoud!
Er is ook een demo van Bettie en de Argentijn. Eigenlijk kan ik daar beter niet over schrijven, ik ben geen fan van demo's op dansfeesten. Bovendien ben ik nog maar een beginner en heb ik waarschijnlijk ook nog geen oog ontwikkeld om het fantastische in een tango te zien (als ik dat al ooit ontwikkel). Als ik die eerste les niet Rob en Inez had zien dansen maar een ander stel, dan was ik, vrees ik, zelfs nooit op tangoles gegaan. Bovendien vind ik Argentinië een akelig rotland. Voor mij bestaat er maar één leuke Argentijn en dat is Che Guevara en die is dood. Maar desondanks zie ik best wel dat de Argentijn en Bettie prachtig dansen en dat het een wonder is dat Bettie hem zo goed kan volgen want ogenschijnlijk voert hij niet al te veel uit. Het is klein en subtiel en introvert. Ik persoonlijk zie liever een Cubaan op de dansvloer spetteren. De mensen om mij heen vinden het allemaal prachtig en klappen enthousiast. Ik doe gewoon leuk mee want het is ten slotte een geweldig feest en ik heb het erg naar m'n zin.
De avond is om voor ik er erg in heb. Alleen als ik in de rij voor de garderobe sta te wachten en dj Pedro een cumbia draait, kijk ik met weemoed naar de lege dansvloer. Salsa is en blijft mijn eerste liefde maar het is net of ik sinds Cuba die liefde een beetje ben kwijt geraakt. Tango wordt voor mij nu wel steeds minder geluidsbehang, maar tango maakt het beest in mij niet los. Voor dit weekend heb ik voorlopig wel voldoende tango gehad. Morgenmiddag is er nog een salon van Peter en Ina, en morgenavond is er in Plaza Danza een groots salsagebeuren, de seizoensafsluiting van SalsaRoy. Maar dat laat ik allemaal aan mij voorbij gaan. Het enige afsluitingsfeest waar ik dit jaar nog heen ga, is het feest van Francoise op de zondag voor kerst. En dan heb ik voor dit jaar wel weer genoeg apekooi gehad.
|
|
Apekooi I
Di Dec 02, 2008 7:59 pm |
[ Stemming: Confused ]
(vrijdag 29 november 2008)
Helemaal onverwacht is daar dan ineens de laatste les. De weken zijn voor mijn gevoel omgevlogen. Ik kijk met verbazing terug op de tijd die achter mij ligt. Nog één les te gaan en dan ben ik geen Absolute Beginner meer, maar een tangodanser die het al een beetje kan, een BDB-er (Beheerst De Basis). Laatste les of niet, ik ben moe en zie er als een berg tegenop. Laatste lessen vind ik nooit leuk, wat er ook altijd georganiseerd wordt om de afsluiting een feestelijk tintje te geven: Apekooi bij gymnastiek, uit Godfried Bomans voorlezen bij wiskunde, spetterende eindfeesten. Ik wil gewoon doorlessen tot ik er zat van ben en alle leuke mensen van de cursus zolang mogelijk om mij heen houden. Maar dat zit er helaas niet in. Zucht.
Daar komt nog bij dat ik tussen de éénnalaatste les en deze les een belangrijke 'ontdekking' heb gedaan: Tot nu toe heb ik de ocho bij de tango altijd uitgevoerd als een salsafiguurtje: de man zet een figuurtje in en de vrouw voert het uit. “De man bepaalt wat er gedaan wordt, de vrouw bepaalt hoe het gedaan wordt” zegt Francoise altijd. Bij salsa anticipeer je op de figuren: Je 'spot' de handen van de man omdat die een aanwijzing zijn voor wat er gaat komen. Als hij het figuurtje heeft ingezet, voer je die als vrouw redelijk zelfstandig uit. Bij de tango doe je niets zelfstandig, anticiperen is zelfs uit den boze! “Als vrouw kun je maar beter niks weten” heb ik Inez meerdere keren horen zeggen. Zelfs die prachtige zwiepen en schoppen van de vrouw worden door de man aangegeven. Een man zet een ocho in maar kan die op alle momenten op heel veel verschillende manieren onderbreken. Het is toch werkelijk ongelofelijk hoe ik, met mijn feministische verleden, telkens weer in zulke man-afhankelijke situaties verzeild raak. Het is een ontdekking waar ik anderhalve dag flink chagarijnig om was.
Het wordt een stroeve laatste les. Ik haal alle figuren door elkaar, schop diverse sandwiches aan de kant en raak steeds meer uit balans. Hoe vaker de Hogelander tegen mij zegt dat ik beter moet volgen, hoe kwader ik word en hoe slechter ik voel wat hij aangeeft. Alsof er iets in mij zit dat de kont tegen de kribbe keert: ik ben letterlijk onbestuurbaar. Hoe meer ik mijn best doe, hoe beroerder het gaat. Als de Hogelander dan ook nog geïrriteerd vraagt waar ik zit met mijn gedachten, hou ik het voor gezien en ga in het halletje zitten. Wat een ellendige laatste les!
Na de les zitten we beneden in het Herenhuys de frustraties weg te drinken, in een poging om weer in de stemming te komen. We zouden tenslotte samen naar Ocho de Mayo gaan. Maar de Hogelander heeft helemaal geen zin meer om nog verder (met mij) te dansen. Ik nip teleurgesteld aan m'n cappuccino. Die geweldige tangocursus van mij dooft als een nachtkaars uit. Ik besluit om toch, in m'n eentje, naar Ocho de Mayo te gaan. Uiteindelijk heb ik al twee dansen gereserveerd bij de engel die vanavond in Ocho achter de bar staat. “Maar dan moet je wel vroeg komen” zei hij, “want het wordt erg druk vanavond”.
In Ocho is het inderdaad erg druk. Ik zie veel mensen die ik nog niet eerder heb gezien en ik hoor mensen engels spreken. Ik ga aan de bar hangen en maak een praatje met de engel. Hij vertelt dat hij vier tangocursussen volgt, bij alle vier tangodansscholen in Groningen, met vier verschillende danspartners, die er nu alle vier mee ophouden. “Ik was in het begin heel erg bang dat ze jaloers op elkaar zouden worden” zegt de engel, “maar ze komen niet vaak op salons, dus dat valt allemaal heel erg mee”. Opeens fluistert hij opgewonden: “Daar staat hij!” en hij knikt met z'n hoofd in de richting van de dansvloer. Daar staan heel veel mannen die ik nog nooit heb gezien. “Wie bedoel je?” vraag ik. De engel kijkt geschokt. Hoe kan ik dat nou vragen! Weet ik dan niet dat Fernando Lores in de stad is om workshops te geven? En nu staat die fameuze Argentijn drie meter van ons verwijderd! Ik zie een man met zwart haar die ooit nog wel eens een keer gecast zal worden voor de hoofdrol in een film over Jezus. De engel is nog niet uitgesproken of de Argentijn gaat dansen. Ik zoek een plaatsje langs de kant en ben helemaal klaar voor het schouwspel.
Ik zie de Argentijn met verschillende danspartners een aantal keren voorbij komen. Maar hoe ik ook kijk, ik kan niet zoveel bijzonders aan zijn manier van dansen zien. Het is eerder het omgekeerde: ik zie haast niks, de Argentijn lijkt zich niet erg uit te sloven. “Wat is hier nou zo bijzonder aan?” vraag ik aan de man naast mij. Ook die kijkt mij geschokt aan en denkt dat ik een grapje maak. Dan legt hij uit dat Fernando Lores een minimalistische stijl van dansen heeft met als credo 'alles wat links kan, kan ook rechts'. Ja, uiteraard, dat kan bij salsa ook. Ik doe heel erg mijn best om dat alles terug te zien in de tango van de Argentijn, maar vooralsnog zie ik het bijzondere er niet aan af; 'minimalistisch' lijkt een synoniem van 'ingetogen' en 'klein'.
Er zijn veel mensen naar Groningen gekomen, speciaal voor de workshop van de Argentijn. Ik mag dan m'n twijfels hebben over of tango wel een geschikte dans voor mij is, ik voel mij in het tangocircuit thuis als een vis in het water. Het leukste is nog wel dat ik een vrouw spreek die een zelfgemaakte jurk draagt. De mannen zijn de galantheid zelve. Ze dansen of ze zijn druk in de weer met het regelen van drankjes voor hun dame. Een bodempje witte wijn wordt naar een dame gebracht om te proeven of de wijn wel zoet genoeg is. Een man staat met een stuurs gezicht verse takjes munt te soppen in een glas heet water - “het lijkt verdorie wel andijvie” - en even later vraagt hij met een grijns op zijn gezicht om een blender.
De engel vraagt op een gegeven moment of ik wil dansen. Ik had mij eigenlijk al voorgenomen om vanavond niet meer te dansen omdat het vandaag niet echt mijn dag lijkt te zijn. “Ik ben moe” aarzel ik eerst. “Maar ik heb wel zin” zeg ik dan. En dan geschiedt het wonder, zonder dat de Argentijn er aan te pas komt: Ik dans heerlijk, ik voel mij licht en ergens diep in mij begint er iets te zingen; de tangohemel is weer eventjes heel dichtbij. “Je moet zoveel mogelijk mannen uitproberen” zegt de engel na het dansen tegen mij. Ik stribbel tegen, zeg dat ik daar mijn hele leven al mee bezig ben. Ik heb ook niet het gevoel dat ik deze avond zoveel te bieden heb. Maar later op de avond stap ik dan toch op mannen af en vraag ze ten dans. En leer zo de laatste les van de beginnerscursus: tango is geen salsa want er weigerde geen één!
|
|
David Bowie
Di Nov 25, 2008 12:43 pm |
[  Stemming: Happy ]
Een van de leukste dingen van tango is dat ik weer in een totaal nieuwe wereld ben aangekomen. Ik zit nu nog steeds in de fase dat ik verbaasd om mij heen kijk. Meestal stort ik mij gewoon ergens in en zie ik pas later waarin ik mijzelf heb ondergedompeld en wat de consequenties daar van zijn. Een nieuwe dans leren is op zich natuurlijk al leuk, maar minstens zo leuk zijn al die nieuwe mensen die ik in het tangocircuit leer kennen. Het zijn bij tango ook andere mensen dan bij salsa. “Geitenwollensokken, groene thee en macrobiotisch” zei de latinnetfotograaf.
Nou moet ik zeggen dat ik aanvankelijk bang was dat tango vooral de wereld was van de cockteasers. Cockteasers zijn vrouwen die heel leuk doen tegen mannen en heel bitcherig naar andere vrouwen. Maar dat blijkt gelukkig niet helemaal het geval te zijn. En trouwens, die cockteasers lopen ook bij salsa rond! Ik vind het een weldaad dat ik veel vrouwen van mijn eigen leeftijd tegenkom. In vergelijking met salsa is de gemiddelde leeftijd bij tango een stuk hoger. De ongeschreven regel lijkt te zijn dat je als vrouw tot je veertigste salsa danst en dat je dan overstapt op tango. Gelukkig heb ik een heel groot hart waar al die nieuwe mensen moeiteloos in passen; salsa, tango, het is een gezellige bende daarbinnen!
Een paar tangosalons geleden zat ik langs de kant met de engel. Ik had net met hem gedanst en ik zweefde nog een beetje na tussen hemel en aarde. De engel danste zó vederlicht, zó hemels, dat ik tijdens het dansen de grond niet meer voelde. Alles ging vanzelf, ik leek te zweven. Ook figuren die ik nog nooit had gedaan, gingen moeiteloos, als in een hele leuke droom. Bij de engel leek de hemel maar één trede verwijderd. Maar het leukste kwam in het gesprek na het dansen. De engel vertelde dat hij een enorme muziekfan is. Soms vindt hij één nummer zó geweldig dat hij dat dan eindeloos vaak achter elkaar draait. Dat nummer gaat dan in zijn hoofd zitten en gedurende één, twee weken leeft hij op dat nummer. Alle muziek en geluiden van buiten vindt hij dan enorm storend. Dansles kan in zo'n periode moeilijk zijn omdat het soms niet lukt om die binnenradio af te zetten. Het was alsof ik naar mezelf luisterde. Eindelijk iemand die begreep dat het, bijvoorbeeld, heel moeilijk salsadansen is als je één bepaald bachatanummer in je hoofd hebt. En dat je soms geen andere muziek verdraagt omdat je genoeg hebt aan de muziek in je hoofd.
Ik vertelde de engel dat ik uit een bizarre wereld kom van angst, schuld en schaamte, waar popmuziek gezien werd als 'het rijk van de duivel'. Dansen was al helemaal verboden, dat was 'een verheerlijking van het zondige lichaam'. In dat volkomen geïsoleerde wereldje (zonder tv) ging de ontwikkeling van de popmuziek volkomen aan mij voorbij. Natuurlijk hoorde ik wel het één en ander uit de kamer van mijn broers naast mij komen (het was slechts een dun hardboardwandje), klanken die die periode van mijn puberteit ongemerkt kleurden. Want hoewel ik niet echt naar die muziek luisterde, moet ik nu ogenblikkelijk weer aan die tijd terugdenken als ik die muziek weer hoor. Nu, achteraf, leer ik de namen bij de nummers. In die tijd werden op mijn middelbare school (waar de meisjes geen lange broeken mochten dragen) kinderen van school gestuurd omdat ze 'On the rivers of Babylon' van Boney M. op de gang neurieden; dat nummer ging over psalm 137 en werd gezien als DE frontale aanval op het christelijke geloof.
Ik ben nog steeds bezig om dat gat in mijn kennis te dichten. Ik zat al op het conservatorium toen ik voor het eerst kennis maakte met de Beatles. Wat mij toen het meest overrompelde, was het onverwachte: Ik verwachtte ná Bach, Buxtehude, Rachmaninov en al die andere groten, niet meer iets dat mij zó zou raken, dat zó mooi was. Na de Beatles kwamen de Franse chansons, een vriendin die gek was van Prince, een homovriend die dweepte met Madonna, een buurman die een mislukte zelfmoordpoging deed in navolging van Kurt Coubain, Zusje die mij attendeerde op REM. En dan die doodse stilte in de studio van de lokale omroep, waar ik als verslaggever werkte, toen ik vroeg wie Freddy Mercury was (“Waar kom jij vandaan? Uit een ei ofzo?”). Mijn persoonlijke ontdekking van Michael Jackson – de wereld stond even stil!- en mijn meest recente openbaring: ABBA. De engel naast mij lachte zich een kriek. En zag meteen in dat het ook zo z'n voordelen heeft. Want er is altijd maar één eerste keer: één eerste keer dat je dat ene nummer voor het eerst hoort. Eerste keren zijn altijd bijzonder en ik heb duidelijk nog een aantal eerste keren in het vooruitzicht. We zaten ondertussen op een tangosalon, zeer ernstig kijkende stellen dansten met gesloten ogen voorbij. “Wie heb ik nou nog gemist?” vroeg ik. “David Bowie” zei de engel meteen, “zegt je dat iets? Life On Mars?”. Het zei mij allemaal niks. Bovendien wou de man die aan de andere kant van de engel zat, met mij dansen.
Ondertussen is David Bowie in mijn leven geland in de vorm van een dubbelcd met 'the best of...' die bovenop de stapel bachatacd's ligt (bachata blijft toch de lekkerste muziek om op te koken, bij bachata branden de minste dingen aan, maar dat terzijde). Space Oddity, Life On Mars?, meer past er voorlopig niet in mijn hoofd. Ik struin internet af, op zoek naar informatie over dat androgyne kereltje met die sciencefictionachtige ogen dat op de voorkant van het doosje staat. Ik begrijp weinig van de teksten, ik heb geen idee waar die nummers over gaan. Hoezo Life On Mars? Is het hier op aarde dan niet leuk ofzo? In elk geval kan er voorlopig niet worden gedanst, dat is duidelijk. Salsa, tango, het is uitgesloten. Pas als David Bowie weer uit mijn hoofd en netjes in het cddoosje zit, is er weer ruimte voor een dansje. Toch wel grappig dat in het rijtje salsa, tango, David Bowie ik de verbindende schakel ben.
|
Latinforum (salsa) forum index -> Weblogs -> Weblog van salsa_and_city
|
| Contact salsa_and_the_city |
E-mailadres:
Privé bericht: Stuur privé bericht
MSN messenger:
Yahoo messenger:
AIM naam:
ICQ nummer:
|
| Over salsa_and_the_city
|
Geregistreerd op:Mar 10, 2006
Woonplaats:Groningen
Beroep:
Interesses:Dansen, schoenen, chocola en mannen (in die volgorde)
|
| Weblog
|
Weblog Begonnen:Vr Mrt 10, 2006 11:45 pm
Totaal aantal bijdrages:85
Weblog Ouderdom:1637 dagen
Totaal aantal bijdrages:116
Bezoeken:16180
|
| RSS
|  |
|
De inhoud van een weblog is de verantwoordelijkheid van zijn eigenaar en wordt niet noodzakelijkerwijs onderschreven door latinnet/latinforum.
Powered by the Blog Mod version 0.2.x by Hyperion. Ported, Tweaked, & Enhanced by NukeKorea Dev. Network © 2003-2005.
Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group
|
|
|
XML/
Lidmaatschap:
