The Day After
Vr Mei 27, 2011 6:34 pm
[  Stemming: Angelic ]
Oscar de León was gisteravond in Groningen – en dat hebben we geweten! Het zinderde in de Oosterpoort! “Kippenvel”, “ik heb staan huilen” en “ik ben nog steeds niet terug op aarde” zijn zo maar een paar reacties die ik na afloop hoorde. Oscar de León maakte alle verwachtingen waar. Zijn optreden duurde met toegift en al haast twee uur. Tijdens het optreden nam De León ruim de tijd om op het podium te dollen, om met het publiek te spelen en om bandleden in het zonnetje te zetten. Voor Oscar De León was dit het eerste optreden van een tournee door Europa van drie maanden. Vanavond staat hij in Eindhoven, morgenavond in Amsterdam, en dan gaat het Europa in. Voor hem is de kop er nu dus vanaf. En voor de Groningers is het vandaag the day after. Een dag om na te genieten, om foto's te bekijken en om naar muziek van Oscar De León te luisteren.
De kleine zaal van de Oosterpoort stroomde gisteravond langzaam vol. Helemaal uitverkocht was het volgens mij niet, maar het was wel gezellig druk. Het was één grote ontmoeting van de salsascene in Groningen, aangevuld met Latino's van elders. Officieel zou het concert om half negen beginnen, maar dat werd later. Erg was dat niet want er werd heerlijke salsamuziek gedraaid. Ik zocht een plekje ergens halverwege, naast de trap. Achter mij zaten mensen die mijn vorige column over Oscar De León zaten te bespreken. Toen de band eenmaal op het podium stond en Oscar De León opkwam, was het net of er een mechaniekje in de stoelen zat, want iedereen ging ineens staan. Ik wist niet hoe snel ik naar dat podium moest! Met achterlating van al mijn spullen, die ik na afloop allemaal weer bij elkaar moest zoeken. En hoe gaat dat bij mij met live muziek: ik begin altijd keurig netjes ergens achteraan en sta in no time voor bij het podium. Ik stond op een gegeven moment in een ware Blackberry-kolonie, tussen mensen die allemaal stonden te filmen en te fotograferen en die elkaar daarna het resultaat lieten zien – volgens mij voornamelijk Venezolaanse en Colombiaanse vrouwen die gelukkig allemaal lekker klein waren. En die heel hard stonden mee te zingen.
Het eerste nummer was meteen raak: Llorarás. En dan dat geluid!! Een lekkere salsaband, met drie trompetten en drie trombones, en dat geluid dat over je heen golfde! Ik werd alleen al van dat geluid dronken! Oscar De León kwam op in pak, maar al heel gauw ging dat jasje uit, de stropdas af, de bovenste knoopjes van z'n blouse gingen los en de mouwen werden opgerold. Ik heb met bewondering naar die man staan kijken. Hij heeft vier hartaanvallen overleefd, waarvan eentje (in 2003) op het podium, hij is inmiddels al bijna zeventig, maar als je hem ziet, met die sexy kale kop (je zou alle mannen die 'lijden onder hun kaalheid' verplicht naar een concert van Oscar De León sturen!) en hem zo'n hele show ziet doen, dan lijkt hij niet echt op een bejaarde hartpatiënt. Hij is trouwens maar een paar jaar jonger dan mijn vader, maar die zie ik nog niet snel zo op het podium rondspringen. Ik las ergens dat Oscar De León in een live-uitzending op de Japanse televisie de presentator en het publiek schokte door de seksuele daad aan te bevelen als gezondheidsbevorderend.
Halverwege het optreden kwam zijn dochter op, ze maakte haar debuut als danser en als zanger. Ik zag haar al vanaf het begin in de coulissen staan. Ik vond het vooral vertederend hoe Oscar De León naar zijn dochter stond te kijken en hoe die twee op het podium met elkaar omgingen. Ik kan niet zeggen hoe ze zingt, ondanks dat ik maar zo'n twee meter van haar af stond. Het geluid was zó slecht ingesteld dat ik eigenlijk alleen maar de bas hoorde. Op een gegeven moment begon ik het die bassist zelfs kwalijk te nemen. 'Hou toch eens op met die herrie' dacht ik. Het is erg frustrerend om iemand wél te zien zingen maar het niet te horen. Oscar De León stond ook steeds aan z'n oortje te frunniken en met z'n rechterarm te wenken. Dan zag ik iemand in de coulissen zich weer over het mengpaneel buigen, maar veel veranderde er niet. Dat was wel treurig: dan komt er een band van wereldformaat en dan doet de technicus z'n werk niet goed; die verpestte het voor iedereen.
Later hoorde ik dat die andere mooie man op het podium een zoon van Oscar De León is. Die liet zich op een gegeven moment zo'n beetje uitkleden op het podium. Een van de latina's naast mij knoopte knoopje voor knoopje zijn overhemd los. Toen die uit was, kwam er een prachtige torso te voorschijn, in zo'n strak hemdje waar latino-mannen een abonnement op lijken te hebben. De volgende keer wil ik ook wel dat overhemd losknopen (en meer...).
Het irritante is dat ik tot voor kort geen enkel nummer van Oscar De León kon opnoemen. Ik kende wel zijn naam, maar daar bleef het dan ook bij. Totdat ik op You Tube ging kijken. Toen bleek dat ik veel nummers van Oscar de León ooit wel eens, ergens, heb gehoord. Jaren geleden heb ik daar al een column aan gewijd: aan het feit dat ik avond aan avond salsa danste maar dat ik werkelijk geen flauw idee had op welke muziek ik danste. In Groningen is het heel normaal dat dj's niks aankondigen. Als je een nummer heel erg mooi vindt, kun je naar de dj stappen en hem vragen hoe het nummer heet. Maar hoe vaak doe je dat in de praktijk? Als je lekker aan het dansen bent, dan laat je je danspartner niet op de vloer staan om even naar de dj te hollen. Gisteravond herkende ik veel nummers die gespeeld werden. Maar op Llorarás na kan ik niet zeggen wat ik heb gehoord. Nou ja, het nummer dat speciaal voor de Colombianen werd gezongen heb ik inmiddels opgezocht: Me voy pa Cali (met als refrein 'Cali, Cali, Cali'). Cali is de derde stad van Colombia, het centrum van de drugswereld en de familie Escobar.
Ik heb altijd gedacht dat dit míjn manco was, maar nu ontdek ik dat heel veel mensen in het salsacircuit niet weten op wat voor muziek ze dansen. Op de SalsaPlatform-avond van afgelopen woensdag heb ik een aantal mensen op het hart gedrukt om toch vooral naar Oscar De León te gaan. Ik moest uitleggen wie Oscar De León is, ik moest er bij vertellen dat Oscar De León een wereldster is, de salsakoning, een legende, en dat hij met een hele salsaband zou komen en dat het echt een kwestie was van 'once in a lifetime'. Gelukkig heb ik een aantal van die dansers gisteren in de Oosterpoort gezien. Maar raar is dat natuurlijk wel. Sommige salsadansers denken ook met een kronkel. Zo zei eentje tegen mij dat de LatinDancenNight goedkoper was: “Want dan zijn er vijf bands en dan zijn er ook nog demo's”. Een ander vertelde mij dat ze naar Amsterdam ging om Oscar De León te horen want daar was het veel gezelliger. En weer een ander zei doodleuk dat hij niet van live-muziek hield, met name niet van 'dat hele latino-gebeuren'(“het gaat mij alleen maar om de dans”). Al deze reacties verklaren waarom er zo weinig kaarten zijn verkocht en een wereldster als Oscar De León naar de Kleine Zaal werd verplaatst.
Volgens de Oosterpoort was het gisteravond een klein beetje een LatinDanceNight, een voorproefje van de LatinDanceNight in november. Wat mij betreft schaffen we de Latin Dance Night in november af, en organiseren we elke keer een LatinDance-feestje als een of andere salsagrootheid toch in de buurt is. Zoals gisteren gebeurde. Alleen was het gisteravond niet echt een DanceNight. Een van de eerste dingen die ik Dj El Huracán del Ritmo hoorde zeggen was, dat hij en El Grand Dj Juanz tot één uur zouden draaien. Het was dus meer een after party die niet de hele nacht doorging. Ja, en de parkeergarage van de Oosterpoort gaat standaard een half uur na het concert dicht, dus vannacht stonden er mensen voor de dichte deuren die niet meer met de auto naar huis konden. Maar het concert van Oscar de León doet daar niets aan af. Ik ben van plan om hier nog heel lang van na te genieten!
Me voy pa Cali:
http://www.youtube.com/watch?v=tA63g9bzncM
|
