|
|
|
|
|
|
|
Milonga Crash!
Za Jun 04, 2011 11:40 pm
[  Stemming: Happy ]
Begin april nam ik in Nieuwe Schans het nieuwste foldertje mee dat Bettie op de tafels had gelegd. Het waren foldertjes van haar eindfeest, ergens in juni. “Vorig jaar speelde Carel Kraayenhof op het eindfeest” vertelde de Techneut mij toen. Eenmaal thuis bekeek ik het foldertje goed. Walton/van Duinen zou optreden. Ik had er nog nooit van gehoord, maar dat zei niks; ik heb van zoveel namen in de tango nog nooit gehoord. Ik ben gewoon iemand die nog heel veel te ontdekken heeft. Wat die Walton/van Duinen betreft: ik viel weer met m'n neus in de boter!
Ik begon met googlen en pikte er als eerste een filmpje uit. Milonga Crash! heette het filmpje, volgens de titel een mini-documentaire. Direct bij de eerste beelden zat ik ineens rechtop achter m'n computer. Halfdonkere beelden van een man die door een halletje ergens naar binnen gaat. Ik kénde dat halletje! Het is het halletje van de TangoTaboelocatie in Austerlitz! De hal waar ik van 't winter een paar keer per dag mijn schoenen verwisselde! En waar ik mijn muts heb laten liggen. De man wordt binnen begroet door Paras die zo te zien van niks weet. “We komen voor een Milonga Crash!“ zegt de man tegen Paras, op de toon van een beleefde bankovervaller. “Méén je dat?” vraagt Paras verbaasd, en haar hele gezicht begint te lachen, “wat gááf!”.
Vervolgens installeren twee muzikanten zich, een gitarist en een bandoneonist. Voor ze beginnen te spelen spreken ze het publiek toe en stellen ze zich voor. Gerard van Duinen speelt bandoneon en Mirak Walton is de gitarist. Ze zeggen dat er voor hun gevoel in Nederland te weinig live-muziek op de salons is en dat zij daar zij iets aan gaan doen. Nou, bij Paul en Paras zijn ze aan het goede adres, het Taboe-publiek geeft ze een daverend applaus! Op elk TangoTaboeCamp wordt de live-muziek ontzettend gestimuleerd. Dit jaar is er naast het ZomerTangoTaboeCamp zelfs een apart TangoMuziekCamp en zal er op het TaboeCamp elke avond live-muziek zijn! Dan beginnen de muzikanten te spelen, ritmisch en weemoedig, onmiskenbaar tango, en zie ik mensen dansen. Het is de salon van eind januari, de reünie van het winterTangoTaboeCamp en het eerste Taboe2Chill-weekend. Ik zie allemaal bekende mensen en mis ineens alles en iedereen.
Na dit filmpje vond ik op internet een artikel van Gerard van Duinen, de bandoneonist, dat in de Cadena heeft gestaan (Cadena winter 2011; de Cadena is hét tangoblad van Nederland). Muzikanten komen van Mars, dansers van Venus heet het artikel. In het artikel vraagt van Duinen zich af waarom er steeds minder live-muziek in de salons is. In Nederland zijn er nu meer dansgelegenheden dan ooit, ook zijn er nu veel meer muzikanten. Toch is er weinig live-muziek, en de animo daarvoor neemt gestaag af.
Van Duinen analyseert vervolgens het probleem. Voor een organisator zijn muzikanten veel duurder dan een dj. Bovendien houden niet alle dansers van live-muziek, dus is er ook nog het risico dat bij live-muziek een aantal dansers niet komt. Veel dansers zijn namelijk gewend aan de muziek uit de gouden jaren van de tango en dj's zoeken daar ook nog eens het mooiste van het mooiste uit. Van Duinen: “Ze draaien platen van de meest fantastische orkesten die ooit gespeeld hebben. Ongeëvenaarde opnames die we allemaal al duizend keer gehoord hebben, maar die ons elke salon toch direct weer de vloer op trekken”. Volgens van Duinen kunnen muzikanten daar nooit tegen op, al helemaal niet als ze die nummers gaan naspelen. Ze herhalen dan de muziek van de cd, maar lang niet zo goed. De meeste groepen zijn zo druk met het naspelen van deze tango's dat ze helemaal niet meer toekomen aan het ontwikkelen van een eigen stijl en aan eigen muziek. Maar hoelang gaat dit nog door? Van Duinen: “We kunnen toch niet altijd maar de platen uit 1947 blijven recyclen?”.
Daarnaast signaleert van Duinen een kloof tussen muzikanten en dansers wat betreft het begrip 'dansbaar'. Muzikanten vinden vaak iets 'dansbaar' terwijl dansers dan en masse van de dansvloer af gaan. Andersom gaan dansers van bepaalde nummers uit hun dak wat muzikanten dan weer niet snappen. Van Duinen heeft hier geen kant-en-klare oplossing voor. Hij roept muzikanten op om meer te investeren in dansbaar repertoire. Dansers zouden open moeten staan voor experimenten, en als je kunt kiezen uit verschillende milonga's, kies dan voor de milonga met live-muziek. Organisatoren zouden meer live-muziek moeten regelen, en vooral groepen uitnodigen die niet alleen maar tango-klassiekers spelen. Dj's kunnen ook een bijdrage leveren door meer nieuwe muziek te draaien. En dan komt de Milonga Crash. Van Duinen neemt namelijk zelf het voortouw: “Samen met gitarist Mirek Walton ga ik de komende maanden onaangekondigd de salons binnenvallen. Nodigen jullie ons niet uit om te komen spelen? Dan nodigen we onszelf wel uit, voor een kort optreden met voornamelijk eigen nummers. We willen dan ook graag de discussie met de aanwezige dansers aangaan”.
Dit hele betoog is mij uit het hart gegrepen: Er gaat niets boven live-muziek! En nieuwe tango vind ik vaak prachtig. Ik kan er níet bij dat er dansers zijn die liever een cd horen dan live-muziek. Vorige week, op de Lentematinee, zat ik naast een vrouw die chagarijnig voor zich uit keek. Ze wist niet dat er live-muziek zou zijn. “Als ik dit geweten had, dan was ik niet gekomen” zei ze narrig tegen mij, “ik kan hier niet op dansen”. Terwijl live-muziek mij juist over de streep trekt. Met Carel Kraayenhof hoorde ik voor het eerst een bandoneon in het echt, dat geluid is door geen cd te vervangen!
Walton/vanDuinen beperken zich niet alleen tot de Milonga Crash. Op hun site staat elke maand een nieuwe tango die je gratis kunt downloaden. Ik wacht op het moment dat ik zo'n nummer hoor op een salon hier in Groningen. Van Duinen stelt namelijk twee dingen voor die hier revolutionair zijn: live-muziek en nieuwe tango's, liefst allebei tegelijk. Terwijl in Groningen een salon met één van de twee al heel wat is. Een Milonga Crash in Groningen is waarschijnlijk dan ook geen goed idee. Ik ben bang dat er dan zelfs dansers boos zullen weglopen. Die zullen dan al helemaal geen zin hebben in een discussie over dit onderwerp, ondanks dat Walton/vanDuinen vorig jaar twee belangrijke compositieprijzen wonnen (Walton won de Choclo voor nieuwe dansbare tango, Van Duinen won met La Maca de Tango Music Award in Stuttgart).
Het mooiste van het artikel van van Duinen vind ik de titel: Muzikanten komen van Mars, dansers van Venus. In het ideale geval vormen de muziek en de danser een huwelijk waarin de partners elkaar in het beste geval tot grote hoogten opstuwen, maar waarin het ook een kwestie is van geven en nemen. Van Duinen schetst de situatie dat de beide huwelijkspartners uit elkaar zijn gegroeid. Zij houdt vast aan partners uit het verleden, hij probeert die partners na te apen en verliest daarin zichzelf. Doordat zij vasthoudt aan het verleden, ontgaat haar het heden. Doordat hij anderen imiteert, verliest hij zijn authenticiteit. Zo dreigen ze elkaar en zichzelf te verliezen, terwijl ze ooit, uit liefde, voor elkaar hebben kozen. De Milonga Crash is de relatietherapie die de beide partners weer met elkaar in gesprek moet brengen. Van Duinen streeft er naar dat in 2015 op één op de tien salons in Nederland live muziek wordt gespeeld.
Aanstaande zondag 5 juni zijn Walton/vanDuinen te horen in De Oude Remise in Nieuwe Schans.
-0-0-0-0-
De website van Walton/vanDuinen:
http://www.waltonvanduinen.nl/index.html
Het filmpje met de MilongaCrash:
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=7RwTEJlfGcw
De website van Bettie:
http://www.laescuela.nl/
|
| De URL van het spoor terug voor deze bijdrage is: |
http://latinsalsaforum.latinnet.nl/modules.php?name=Forums&file=./trackback&e=290
|
| Auteur |
Bericht |
| Er zijn geen reacties op deze bijdrage. |
|
Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group
|
|
| | |
