New Attraction: een terugblik
Di Jul 12, 2011 2:14 pm
[  Stemming: Amused ]
[  Momenteel: Listening to Keizer&Negativ, Hoe ze loopt ]
Het getuigt natuurlijk wel van humor om iemand van halverwege de veertig naar een hiphopfestival te sturen. En dan ook nog iemand die er geen lood verstand van heeft, die amper weet wat hiphop inhoudt. De enige mensen die qua leeftijd een beetje bij mij in de buurt kwamen, waren ouders die hun kroost niet alleen durfden te laten gaan. Er liepen ook ouders rond die zelf de hiphop-fase nog niet waren ontgroeid. Ik ben de hele middag keurig netjes aangesproken met 'u'. Er is mij zes keer gevraagd of ik in het onderwijs werkte. En toen ik zei dat dat niet het geval was, kreeg ik vier keer te horen dat ik dat dan alsnog maar moest gaan doen want ze wilden wel les van mij hebben. Hoe dan ook, ik heb het afgelopen zaterdag geweldig naar mijn zin gehad!
Waar ik bang voor was, gebeurde: ik ben vooral bij de dansbattles geweest en de rest van het festival is mij een beetje ontgaan. Toen ik halverwege de middag kwam, zag ik dat ik Ras Motivated (Surinaamse reggae/dancehall) en PleaSe! (jong hiphopbandje) had gemist. Kalibwoy stond helemaal aan het eind van het festival geprogrammeerd. Dus dook ik de strandtent in, ook al klonk de beat daar wel erg hard. De dansbattle was aan de gang. Twee rijtjes dansers tegenover elkaar, het publiek er om heen, en een presentator met een microfoon met heel veel gezag: als hij zei dat de cirkel groter moest, dan deed iedereen een stapje naar achteren. Als hij zei dat de mensen die rookten aan de buitenkant moesten gaan staan omdat de dansers er last van hadden, dan werden de sigaretten direct gedoofd. Langs de kant zat een jury. Het publiek stond met ernstige gezichten te kijken - als ze ouder zijn, kunnen ze zo op tango. Natuurlijk werd er ook veel gefilmd, waar heb je anders een telefoon voor?
Ik heb geboeid staan kijken. Breakdance, dat is veel gedraai op de grond, van die kromme handstandjes op één arm, achterwaartse salto's, flikflakken, halsbrekende toeren. Maar ook: als een robot bewegen, alsof je lichaam uit allemaal kleine onderdeeltjes bestaat die allemaal apart opdracht krijgen om te bewegen. De stijl van dansen hangt af van de muziek. De dj van de dansbattle zorgde voor lekkere beats en was heel creatief aan de gang met allemaal gekke geluidjes enzo. Misschien vond ik die dj nog wel het leukst, al was het allemaal snoeihard. Het waren hoofdzakelijk jongens die dansten, en die daagden elkaar steeds uit. Als een danser iets spectaculairs deed, wees iedereen er met zijn arm naar – wat ik ook wel logisch vond want met zulke harde muziek had het niet zoveel zin om te klappen of te schreeuwen.
Achteraf hoorde ik dat het om een 'crew-battle' ging. De crew van Groningen heette '1984' met als achterliggende gedachte dat 1984 het jaar van de bijzondere mensen is. De crew van Groningen had ook een vrouw, een Duitse studente. Volgens de hiphopgedachte bestaat een crew uit blank en zwart, Christen en Moslim (man en vrouw, jong en oud?). De bedoeling is dat je in een crew elkaar aanvult: wat jij niet kan, kan een ander juist goed en zo vul je elkaar aan (jaja, denk ik dan, voor een battle neem je toch gewoon de besten?). In Amerika zit je vaak per wijk of straat in een crew, maar Nederland is daarvoor te klein. In Nederland heb je alleen maar officiële battles, en wordt er geoefend op dansscholen; al is een crew niet verbonden aan een dansschool. Ook de battle op het festival was een voorronde voor, uiteindelijk, een battle in New York; de crew van Groningen heeft niet gewonnen. Na het dansen geef je elkaar een hand en is de battle over.
Tussen de battles door waren er dansshows. Ik heb nog wel even gekeken, maar vergeleken met de dansbattles vond ik die shows maar niks; vergelijkbaar met demo's op salsaparty's. Er waren ook nog een paar open battles. De presentator zette op een gegeven moment een cheque van honderddertig euro op de dansvloer, waar om streden moest worden. Dat leverde weer nieuwe, mooie, spannende battles op waaraan zelfs kleine kinderen meededen. Ineens hield de muziek op, ik hoorde niks meer. Het was net alsof ik verdoofd was. Alleen van heel ver hoorde ik nog de beat, maar dat kan ook mijn eigen hart zijn geweest. Ik zweefde naar buiten en ging op een bankje zitten. Heel langzaam keerde de realiteit weer terug. Ik zat op een bankje voor de graffitiwall, af en toe waaide een verflucht mijn kant op. Op de steigers en een trap waren de kunstenaars bezig met hun spuitbussen. In het gras oefenden kinderen breakdance. Een blonde krullenbol ging telkens op zijn hoofd staan en probeerde dan te draaien. Een ander jongentje probeerde handstandjes op één arm.
Vlak voor mij wilde een jochie op zijn armen staan, maar hij rolde telkens om. Zijn moeder zat naast mij. “Nee, jij gaat niet op je hoofd staan, ik heb vanochtend net je haar gewassen!” zei ze. “Wat kun jij goed dansen” zei ik tegen hem. Hij straalde van oor tot oor, in zijn haar zat gras. “Het is ook helemaal niet zo moeilijk, hoor” zei hij trots. Zijn moeder vertelde mij dat er ondertussen in huis al vanalles gesneuveld was “maar nu is ons huis breakdance-proof”. “Zal ik u een turtle-freeze leren?” vroeg hij aan mij. Nou nee, dat moest toch maar niet, “laat die mevrouw met rust!”, het jochie keek teleurgesteld. Even later klaarde zijn gezicht op. “Dan ga ik een helikopter voor u doen” zei hij. Even later zwoegde hij in het gras, ik vond het eerlijk gezegd meer een grasmaaier. “Goed he?” zei hij daarna. “Dat was de beste helikopter die ik in tijden gezien heb” loog ik opgewekt.
Wat mij vooral opviel was dat de jongeren zo ontzettend vriendelijk waren én bleven. Zelfs toen ik tijdens een freestyle-fietsshow vroeg wat 'BMX' betekende. Terwijl dat achteraf gezien toch echt een onnozele vraag was: 'BMX' betekent 'Bicycle Motor Cross', het schijnt een Olympische sport te zijn. Wat wij zagen was de Free Style-variant er van. “Street” zei de ene scholier (met beugel), “flatland” zeiden de anderen (met puisten). Door die discussie misten ze een groot gedeelte van de show. En ook daar waren ze niet kwaad om. Ik miste sowieso die hele fietsshow want ik was een heel stuk kleiner dan die doorgeschoten pubers. 'Park' is met een parcours, weet ik nu, dat hebben mijn neefjes destijds eindeloos op de computer gespeeld maar in het echt wordt dat dus ook gedaan. En dan heb je ook nog een variant in zo'n halve cirkel, in zo'n grote, halve buis. Wat BMX betreft ben ik nu weer helemaal bij.
Om op het festivalterrein te komen, werd ik voor het eerst in mijn leven gefouilleerd. Mijn jaszakken, mijn portemonnee, mijn tasje, alles werd minutieus doorzocht en toen werd mij nog eens recht in het gezicht gevraagd of ik wapens of drugs bij mij had; met mijn degelijke uiterlijk was ik natuurlijk erg verdacht. Die drugs vond ik nog het meest dubieuze. Want op het festivalterrein was alcohol vrij verkrijgbaar, weliswaar alleen voor boven de zestien maar ik zag dat dat in de praktijk weinig voorstelde. Met tenten met open zijkanten werd het rookverbod omzeild; vooral meisjes zag ik roken. Bij een aantal optredens stond ik in een wietlucht. Ook sommige muzikanten stonden te drinken en te roken op het podium. Het ergste vond ik het optreden van Kalibwoy. Hij was bijna een half uur te laat en kwam met een sigaret in de hand het podium op. Hij had een of ander warrig verhaal over dat de politie hem had verhinderd om naar Groningen te komen, volgens mij was hij hartstikke stoned. Na één nummer hield ik het voor gezien en ging ik naar huis; mijn oren verdroegen ook geen geluid meer.
Eerder had ik prachtige muziek gehoord. Het feit dat de teksten vaak grof zijn en dat de geijkte paden worden verlaten wil lang niet altijd zeggen dat er maar wat aan geklungeld wordt. Typhoon en Fresku vond ik echte toppers. Typhoon klonk als reggae waarboven gerapt werd, een wonderlijke combinatie, heerlijke muziek! Fresku viel mij op door zijn serieuze teksten; ik ben alleen naar buiten gelopen omdat ik niet tussen al die gillende pubermeisjes wilde staan. Caribbean Fever viel volledig uit de toon. Op zo'n festival moet je niet met merengue's en cumbia's komen aanzetten. De weinige jongeren die in de tent kwamen kijken, liepen tijdens het optreden weg.
Het hoogtepunt was voor mij eerder die middag. Drie Surinamers op een podium, een dj op de achtergrond, dat was het. Maar ze spatten zo'n beetje van het podium af! Iedereen om mij heen stond mee te zingen, kende de teksten. Ik vroeg aan de jongens om mij heen wie dit waren. Grote, verbaasde ogen. “Keizer en Negativ” zeiden drie jongens tegelijk, dat ik dat niet wist! Mijn mond viel open van verbazing want Keizer & Negativ was nou juist de band met die enorm schunnige teksten. Al verstond ik er nu, in het echt, weinig van. Er werd een klein jongentje van een jaar of acht in een FC Groningenshirt het podium opgehesen. Jeroen heette hij. “Welk nummer wil je meezingen?” vroeg Keizer aan hem. “Maakt niet uit” zei Jeroen. De band wou toen 'Wie is de baas' gaan inzetten, maar Jeroen begon dat nummer al te rappen. Dat jochie kende niet alleen het hele nummer uit zijn hoofd, hij deed er ook alle beweginkjes feilloos bij. Keizer hield een microfoon voor hem en de band zong met Jeroen mee. Keizer & Negativ is dus niet zo maar een flauwekul-bandje, ze zijn echt goed, hun nummers zitten knap in elkaar. Voor mij was dit een hoogtepunt. Het hele weekend zat er één nummer in mijn hoofd, ze hebben dat zaterdag ook gezongen. Uiteindelijk ben ik al die YouTube-filmpjes weer bij langs gegaan om het nummer te vinden. De link staat hieronder, het is echt een juweeltje.
Al met al was dit een leuke kennismaking met hiphop. Maar straks ga ik weer eens luisteren hoe het met Marc Anthony is. En eens kijken of ik nog tangopasjes kan. Terug naar mijn eigen wereld.
Keizer & Negativ
http://www.youtube.com/watch?v=4shfLRKzQrc
De crewfinale van de dansbattle, Militia (rechts) tegen Travasi (links); de derde crew in de finale was de Groninger crew 1984. Militia won. Kijk vooral rond 3'20:
http://www.youtube.com/watch?v=G3CuXw81O8Y
En Militia (links) tegen 1984 (rechts):
http://www.youtube.com/watch?v=Mvnx3Mor-74
|
